...یا چگونه می توهمم

امانوئل مليك اصلانيان

cafe-vahm — Sat, 12 Dec 2009 13:13:18 GMT

نمي‌خواهم درباره‌ي اصلانيان بنويسم. اگر با او آشنا نيستيد كافيه تا اسمش رو بگوگليد تا يه چيزهايي دستتون بياد، هرچند طبق معمولِ ايراني جماعت،اغلب نوشته ها حسرت-نامه‌ي سينه چاكان، بعد ِ از دست رفتن اين چنين بزرگمرداني است.

تا جايي كه اطلاع دارم هيچ اثري از اصلانيان تا حالا بصورت عمومي و شركتي منتشر نشده. بصورت - به تعبيري - خصوصي هم فقط چند سال پيش بنده در يكي از گروه هاي موسيقايي ياهو، چند اثر از ايشون رو كه توسط جناب هومن خلعتبري به دستم رسيده بود آپلود كرده بودم كه مسلما آن زمان مخاطبين محدودي اين آثار رو شنيدند.

چند تايي از اين آثار رو دوباره در اينجا قرار مي‌دهم تا به گوش مخاطبان بيشتري برسد. باشد كه در آينده بيشتر و بيشتر از اصلانيان و اصلانيان ها بگوييم و بشنويم.

اين قطعات بي-نظير را گوش كنيد و به گوش دوستان خود برسانيد.

مليك اصلانيان / اجراي پروانه توسط پيانو

مليك اصلانيان / اجراي پروانه توسط اركستر سمفونيك راديو هامبورگ

( اون شخصي كه صداش اول فايل مياد خود مليك اصلانيانه )

مليك اصلانيان / اجراي اركسترال قطعه‌ي " چهارگاه "

مليك اصلانيان / اجراي قطعه‌ي " چهارگاه " توسط پيانو

اه بابا

cafe-vahm — Sat, 05 Dec 2009 16:58:18 GMT

اينجا خيلي لوس شده. نميدونم چرا همه‌ي غر زدن هامو نگه داشتم براي گزاره. اين حس خيزان پخش و پلا كردن مخ كه چند روزيه دوباره باهاش دوست شدم، داره وسوسه‌ام مي‌كنه تا بزنم و اينجا رو به تاريخ پيوند بزنم.

اين كافه در انتهاي يك راه باريك، بعد پيچ خوردن از دامنه‌ي يك كوه برف گرفته به چشم مياد...آره..حتمابايد همينطور باشه.

ميز هاي كافه چوبي اند. چوب رنگ نخورده. جون ميده براي خاموش كردن سيگارت...يا حتي آتش زدن. نگاه كردن بوي چوب سوخته كه بلند ميشه و مياد ميرسه بهت.

وسط برف و سرما.

آخر جاده.

اي كاش كه جاي آرميدن بودي

cafe-vahm — Fri, 04 Dec 2009 19:19:22 GMT

گوش كنيد

مي‌گذرد...زندگي

cafe-vahm — Wed, 25 Nov 2009 20:24:08 GMT

چقدر كوتاه ؛
از سكوت تا فرياد،

از سپيده تا ظلمات،

از لبخند زندگي تا قهقهه‌ي مرگ،

از ايمان تا شك،

از خبر تا بيخبري،از آوا تا سكون.
و چقدر پايان ناپذير است از انتظار تا انتظار.
چقدر كوتاه ؛
از فرياد تا آواز،

از ظلمات تا خورشيد،

از قهقهه تا نجوا،

از مرگ تا آرامش،

از شك تا يقين،

از بيخبري تا ظهور،

از سكون تا انباشتگي.

ساعاتي است كه حتي كلمات هم له له مي‌كنند.

نفس پر مي‌شود از حيراني.

رد دست جا خوش مي‌كند بر پيشاني.

گاه و بيگاه در هم مي‌آميزند.

راز زندگي چيست؟
چه بايد كرد آن زماني كه مي‌داني بايد كاري كني و نمي‌تواني حتي فكر كني؟

مستِ مست

cafe-vahm — Tue, 24 Nov 2009 16:53:18 GMT

مي‌گذرند دقيقه ها، ساعت ها، ثانيه ها ؛

مي‌روند و هيچكدامشان انتظار همراهي از من ندارند

كه من ، در زماني بي-زمان محو شده‌ام.

در تو چيزي است كه مرا مست مي‌كند.

درگذشت

cafe-vahm — Tue, 10 Nov 2009 08:16:15 GMT

نوستالژي 2

cafe-vahm — Sun, 04 Oct 2009 11:27:52 GMT

خاطرات آن روزها ؛ يكسر ، چونان جماعت مومني كه براي ديدن فرشته‌ي آوازه خوان فشار مي‌آورند، ذهنم را اشغال كرده‌.
وقت تنگ بود. گاه گذشته جلو رويش قد مي‌كشيد، بوسه ها مي‌زد، نوازش ها مي‌كرد، با چهره‌اي شيار شيار از نوستالژي.
باد مي‌وزيد، نوازش مي‌كرد ما را، در آن صحن باز. خورشيد رو به غروب بود، اما چهره‌ي خنداني داشت.
وقت تنگ است. با تيك تاك خشك، غمزده و آهسته‌اي كه تو گويي با هر ضربه‌اش مي‌گفت: يك ثانيه ديگر از عمرت كم شد. يك ثانيه‌ي ديگر دير شد.
ديري نمي‌پايد كه تمام قدم ها و روز ها و خنده ها و كوچه ها و عطر ها و گريه ها و شب ها و بوسه ها و نشانه ها، به شقايق خشك شده‌اي در صفحه‌ي روز چندم ماه فلانِ سال-نامه‌اي خلاصه شوند، يا بليط كهنه شده‌ي سينمايي. فيلمي كه پاياني نداشت.
ساعت زندگي را مي‌شكنم، تا خاطرات دورتر نروند.

من و سايه‌اش / صفحه 0+5 / پاراگراف 2

يك شنبه ها

cafe-vahm — Sun, 04 Oct 2009 11:19:21 GMT

چه كس گفته روح وجود ندارد؟
من حتي گمان مي‌كنم كه مكان ها هم روحي دارند،يا حتي برخي از روزها و ساعات... يكي به رنگ غم، يكي به طعم شادي، ديگري نغمه‌اي از عشق سر مي‌دهد در گوشم و آن ديگري رنج و بيهودگي.از كنار آنها مي‌گذريم بي ‌آنكه نگاهشان كنيم اما از زماني خاص ببعد،مثلآ روز وصل و وداع دوستداري، در هر گذري صدايي ما را بخود مي‌خواند كه اين منم روز و هواي ديدار،اين منم روز و ساعت نجوا ها، اين منم آن وداع-گاه پر غم، اين منم آن مَحمل ِ باغ بهشت.حتي نام ها هم ديگر همان كلمات بي روح پيشين نيستند،باري ميابند به سنگيني تمام احساسات ريز و درشت عمر، تك- واژ نامفهومي؛ ميشود رمز ِسير در پيچ و خم خاطرات. ناگهان ميبيني كه تمام چيدمان اجزاي لحظه‌اي از زندگي، از تابش آفتاب گرفته تا پچ پچ ناهنگام پرندگان در آسمان،يا عطر آسماني ِ برخواسته از مَرغزاري و صداي آوايي در دوردست،رقص ماهيان در آكواريومي چوبي،پارچه‌اي به رنگ عشق و اشتياق و دوستي، وصل مي‌كندت به خنده‌ي گلچهره‌اي در همين حوالي و ساعات كه برق و شوق زندگي به امتداد چشمانش راه ميافت يا اشكي كه زلال بي غش ديدگانش را دوست داشتني تر مي‌كرد.
و فكر ميكنم...اينگونه زندگيم مضاعف و حتي چندباره ميشود، هر "حالا" يي ، ديروز و ديروز هايي، هفته و ماه و سالگرد هايي تنيده در تن و جان لحظه ها و افكار با خود دارد.
و اينگونه، زندگي مي‌كنم حال و حالا و ديروز و ديروز ها را با روح جاودانه‌اي كه تمام اين گستره‌ي پر منظر را بهم پيوسته.

و امروز، روزي بود از روزهاي آن زندگي جاويد خاطرات.

in the mood for love

cafe-vahm — Sun, 04 Oct 2009 11:11:18 GMT

شيدا شدم،شيداي ناپيدا شدم، بي سو شدم، چون او شدم ، پيدا شدم...
زبانم مست ِحجم و هجوم عشق است.

گل ها
هزار هزار
و تو
يكي
اما هزاره!
تو ؛ گل رازدار باغ بيداري.

اينست تبسم آشكارم از رسوايي رنج.شده‌ام سروخوان ِ درگاهي ِ مِهر دستانت اي بالابلند بر نشسته بر هزارهزار ديده در حوالي هيهات!
اين مغازله‌ي جاودان سِرّ گيسوي تست كه در هر سَري دويده؟ آستان پناهم اي چشمه‌ي نوش از اين اتفاق ملاحت كجاست؟ كو شرنگ اين حنظل جان-خواره؟
آمده‌ام از باغ معلّق آسمان با مشتي از ستاره و يك لشكر از غزل، در جستجوي گلي كه بكارت بهار و قاصد رستگاري است، تا سرّ سرنبشت خوانمت از درون پنهان انكارها.
اي محبوب بي بهانه! سوداي تاب زلفت مي‌پرورم در خيال وصال.بركشم بدان منّت آغوشت بر آب ِ چشمانِ اين دلِ شوريده، كه شرار مرگم از آن شعله به اسخوان جان رسيده.قَسَمَت به شبنم سرخ كه نجوايت از بشارت باران و بهاران، مفهوم ساده‌ي صداي بلند عشق است.

گفتمت جامي از غزل-غمزه‌ي چشمان ؛
گفتي نوش،
گفتمت مخمور نظر-واژه‌ي آنيه هاي بي تكرار ؛
گفتي بهوش!

گفتمت دستم تهي و دلم پر است ؛
خنديدي و گل ماه در چَم ِ چين دامنت شكفت.

***
ز بيداري و شب خيزي ِ تنهايي دستهايم،
پريشانم،
تو
اي جانم ،
به جان تو!

بله

cafe-vahm — Fri, 01 May 2009 09:10:24 GMT

قربانتان گردم!

كجاييد اين چند وقته؟

دلمان پوسيد از بس به انتظارتان چشمك زديم.

فداي آن قدم-زدن هاي راز آلودتان.

بياييد و ما را با خود ببريد.

با شما هستم جناب مرگ.

ديگر نايي نمانده.