...یا چگونه می توهمم

نوستالژي 2

cafe-vahm — Sun, 04 Oct 2009 11:27:52 GMT

خاطرات آن روزها ؛ يكسر ، چونان جماعت مومني كه براي ديدن فرشته‌ي آوازه خوان فشار مي‌آورند، ذهنم را اشغال كرده‌.
وقت تنگ بود. گاه گذشته جلو رويش قد مي‌كشيد، بوسه ها مي‌زد، نوازش ها مي‌كرد، با چهره‌اي شيار شيار از نوستالژي.
باد مي‌وزيد، نوازش مي‌كرد ما را، در آن صحن باز. خورشيد رو به غروب بود، اما چهره‌ي خنداني داشت.
وقت تنگ است. با تيك تاك خشك، غمزده و آهسته‌اي كه تو گويي با هر ضربه‌اش مي‌گفت: يك ثانيه ديگر از عمرت كم شد. يك ثانيه‌ي ديگر دير شد.
ديري نمي‌پايد كه تمام قدم ها و روز ها و خنده ها و كوچه ها و عطر ها و گريه ها و شب ها و بوسه ها و نشانه ها، به شقايق خشك شده‌اي در صفحه‌ي روز چندم ماه فلانِ سال-نامه‌اي خلاصه شوند، يا بليط كهنه شده‌ي سينمايي. فيلمي كه پاياني نداشت.
ساعت زندگي را مي‌شكنم، تا خاطرات دورتر نروند.

من و سايه‌اش / صفحه 0+5 / پاراگراف 2

يك شنبه ها

cafe-vahm — Sun, 04 Oct 2009 11:19:21 GMT

چه كس گفته روح وجود ندارد؟
من حتي گمان مي‌كنم كه مكان ها هم روحي دارند،يا حتي برخي از روزها و ساعات... يكي به رنگ غم، يكي به طعم شادي، ديگري نغمه‌اي از عشق سر مي‌دهد در گوشم و آن ديگري رنج و بيهودگي.از كنار آنها مي‌گذريم بي ‌آنكه نگاهشان كنيم اما از زماني خاص ببعد،مثلآ روز وصل و وداع دوستداري، در هر گذري صدايي ما را بخود مي‌خواند كه اين منم روز و هواي ديدار،اين منم روز و ساعت نجوا ها، اين منم آن وداع-گاه پر غم، اين منم آن مَحمل ِ باغ بهشت.حتي نام ها هم ديگر همان كلمات بي روح پيشين نيستند،باري ميابند به سنگيني تمام احساسات ريز و درشت عمر، تك- واژ نامفهومي؛ ميشود رمز ِسير در پيچ و خم خاطرات. ناگهان ميبيني كه تمام چيدمان اجزاي لحظه‌اي از زندگي، از تابش آفتاب گرفته تا پچ پچ ناهنگام پرندگان در آسمان،يا عطر آسماني ِ برخواسته از مَرغزاري و صداي آوايي در دوردست،رقص ماهيان در آكواريومي چوبي،پارچه‌اي به رنگ عشق و اشتياق و دوستي، وصل مي‌كندت به خنده‌ي گلچهره‌اي در همين حوالي و ساعات كه برق و شوق زندگي به امتداد چشمانش راه ميافت يا اشكي كه زلال بي غش ديدگانش را دوست داشتني تر مي‌كرد.
و فكر ميكنم...اينگونه زندگيم مضاعف و حتي چندباره ميشود، هر "حالا" يي ، ديروز و ديروز هايي، هفته و ماه و سالگرد هايي تنيده در تن و جان لحظه ها و افكار با خود دارد.
و اينگونه، زندگي مي‌كنم حال و حالا و ديروز و ديروز ها را با روح جاودانه‌اي كه تمام اين گستره‌ي پر منظر را بهم پيوسته.

و امروز، روزي بود از روزهاي آن زندگي جاويد خاطرات.

in the mood for love

cafe-vahm — Sun, 04 Oct 2009 11:11:18 GMT

شيدا شدم،شيداي ناپيدا شدم، بي سو شدم، چون او شدم ، پيدا شدم...
زبانم مست ِحجم و هجوم عشق است.

گل ها
هزار هزار
و تو
يكي
اما هزاره!
تو ؛ گل رازدار باغ بيداري.

اينست تبسم آشكارم از رسوايي رنج.شده‌ام سروخوان ِ درگاهي ِ مِهر دستانت اي بالابلند بر نشسته بر هزارهزار ديده در حوالي هيهات!
اين مغازله‌ي جاودان سِرّ گيسوي تست كه در هر سَري دويده؟ آستان پناهم اي چشمه‌ي نوش از اين اتفاق ملاحت كجاست؟ كو شرنگ اين حنظل جان-خواره؟
آمده‌ام از باغ معلّق آسمان با مشتي از ستاره و يك لشكر از غزل، در جستجوي گلي كه بكارت بهار و قاصد رستگاري است، تا سرّ سرنبشت خوانمت از درون پنهان انكارها.
اي محبوب بي بهانه! سوداي تاب زلفت مي‌پرورم در خيال وصال.بركشم بدان منّت آغوشت بر آب ِ چشمانِ اين دلِ شوريده، كه شرار مرگم از آن شعله به اسخوان جان رسيده.قَسَمَت به شبنم سرخ كه نجوايت از بشارت باران و بهاران، مفهوم ساده‌ي صداي بلند عشق است.

گفتمت جامي از غزل-غمزه‌ي چشمان ؛
گفتي نوش،
گفتمت مخمور نظر-واژه‌ي آنيه هاي بي تكرار ؛
گفتي بهوش!

گفتمت دستم تهي و دلم پر است ؛
خنديدي و گل ماه در چَم ِ چين دامنت شكفت.

***
ز بيداري و شب خيزي ِ تنهايي دستهايم،
پريشانم،
تو
اي جانم ،
به جان تو!

بله

cafe-vahm — Fri, 01 May 2009 09:10:24 GMT

قربانتان گردم!

كجاييد اين چند وقته؟

دلمان پوسيد از بس به انتظارتان چشمك زديم.

فداي آن قدم-زدن هاي راز آلودتان.

بياييد و ما را با خود ببريد.

با شما هستم جناب مرگ.

ديگر نايي نمانده.

غ

cafe-vahm — Tue, 21 Apr 2009 11:25:29 GMT

طوفان فزاينده‌اي اندر دل ماست

يارب زچه خاكي بسرشتي گل ما ؟

پ.ن:حضرت والا با شمام،جواب بده!

سكوت

cafe-vahm — Sun, 12 Apr 2009 18:38:21 GMT

در ساحل دريا
به زير آفتاب
در آن لحظه‌ي "انديشه"
كه زمانش هست و نيست
و ديوژن فانوسش را روشن مي‌كند.

وقت ِ نفس هاي ابر گرفته
كه غازها درياچه را بدرود مي‌گويند
و بيدها به آسمان تعظيم مي‌كنند
و خاك زندگي را در آغوش مي‌كشد.

قصه‌اي ساز كن
با همه‌ي نام هايي كه از هسته‌ي حيات
به پوسته‌ي مرگ
چون سنگريزه ها
بيرون ريخته‌اند.

چه آرامشي در روح هستي است،
در كنج عقربه ها
و در انتظاري براي هم‌دلي.

دوستان!
چه زيباست لحظه‌ هاي سكوت
چه در ميان جنگل
چه در ميان واژگان.

م-خاطرات

cafe-vahm — Sat, 31 Jan 2009 10:39:18 GMT

همواره تورا در رويا مي‌بينم،انگار هرگز پيش ازين نزيسته‌ام،يا گذشته‌اي ندارم،چون كسي كه موج ها مي‌كشندش به هر كجا كه مي‌خواهند . خاطره‌ي خوشي هاي ديروزينم،تلخ ترين لحظه ‌ايست كه امروز دارم؛كه سپيده دم را در بيابان ديده بودم،آنچنان سرمست كه بي حاجت دليلي، به يقين دست يابم. گويا دنيا در زير پاهايم به مشتي خاك بدل نگشته.

هنوز

من و سايه‌اش/ص صفر/پاراگراف ۱۶۴

غزه

cafe-vahm — Mon, 05 Jan 2009 09:44:18 GMT

فرمانده(در حاليكه نزديك سرباز ها ميشه):هي سرباز! آهاي با توام...

سرباز۱(عينك به چشم و با حالتي بي‌قرار) : با منيد قربان؟

فرمانده(با تحكم): نه ابله! با توام ! هوي اوني كه نيشت بازه

سرباز۲(اسلحه‌اي به دست در ميان جمع ديگر سرباز ها اداي به رگبار بستن عده‌اي رو در مياره): بلي فرمانده بفرماييد

فرمانده(حق به جانب،كمي خندان و خودماني):بگو ببينم چند نفرو تا حالا با اين ماسماسكت نفله كردي

سرباز۲(نگاهي اول به اسلحه و بعد به دوستانش-با شادي و غرور) :قربان ۶ نفر ونصفي

سرباز۱(با لحن آقا اجازه من بگم):قربان من هم ۳ نفر از تروريست ها رو كشتم

فرمانده(چرخي ميزنه.دست ها رو به هم ميماله-با صداي بلند):هممم...خوبه خوبه...به همقطاراتون بگيد هر كي زودتر به ركورد ۲۰نفر برسه يه آپارتمان شيك ترو تميز همينجا ها سال ديگه واسه خودش در نظر داشته باشه.بگيد مردخاي اينو گفت.

تترتترتتق....تتترتتق....

چند دقيقه بعد

فرمانده(نگران-گوش به زنگ-دستش به طرف كمر ميره):كي بود شليك كرد؟كي بود؟

سرباز(همچنان شاد):قربان شد ۷ نفر و نصفي

فرمانده(كمي بعد از آرام شدن اوضاع و رفتن به طرفي كه سرباز نشونش داده): احمق جون بكنش ۶ و هفتاد و پنج صدم نفر...بازهم بد نيست.به هيچ جنبنده‌اي نبايد رحم كنيد.گربه بود

...

غزه

cafe-vahm — Wed, 31 Dec 2008 17:22:18 GMT

سي ان ان خبرها رو ميده. بي بي سي مدام دندونهاي ليوني رو نشون ميده و به اون مردك استناد ميكنه كه در سومين روز حمله ميگفت امروز " خماس" يكي از شهروندان مارو كشت و ما مجبور به دفاع از خوديم. يورونيوز هر وقت عشقش كشيد.الجزيره شكم هاي سران " خليج" رو نشون ميده. زندگي ادامه داره؟؟!

مري كريسمس بچه ها.

پ.ن:پرس تي‌وي مجرم رو شناسايي و در سردر جمكران اعدام كرده. با تشكر از يادآوري " باهار "

غزه

cafe-vahm — Tue, 30 Dec 2008 18:46:18 GMT

چند روز پيش دوستي لينكي برام فرستاده بود. بعد از كليك و روي سر در نوشته شده بود " ملكه زيبايي فلسطين" با اينترنت زغالي مدتي طول كشيد تا صفحه لود بشه. عكس چند تايي دختركان فلسطيني كه بيشتر چيزهاي غم‌انگيز زيادي در چهره براي توجه داشتند تا زيبايي يا نازيبايي. دوست لينك گذار اشاره كرده بود به خواندن كامنت ها...يكي نوشته بود كثافت هاي عرب همه‌تون بريد بميريد...يكي نوشته بود اينهان كسايي كه دارن تكه پاره ميشن...يكي نوشته بود اين فلسطيني ها بيشترشون فاحشه‌ن و بقيه عربها واسه همين تحملشون روندارن...۹۸درصد كامنت گذار ها افاضات مشابهي داشتند ۱ درصد هم به ۱درصد ديگري كه بروبالاي انسان‌هاي نامبرده رو پسند كرده تاخته بودند.

اون روز،دومين روز حمله به غزه بود.نزديك ۳۰۰نفر زن و بچه و مرد و پيرمرد " خماس "ـي كشته شده بودند. يكي جايي نوشته بود صاحبخانه سوئديش رفته به غزه تا به مردم غزه روحيه بده. با گذر روزها مردم كشورهاي ديگر هم چنان كه افتد و دانيد دست به اعتراض زدند.مردم كشور من هم، ولي عجبا كه اعتراض ايرانيان نسبت عجيبي با دين داره.راهپيمايان ايراني همان راهپيمايان هميشگي نماز هاي جمعه،دهه و سده و هزاره هاي فجر يا زجر و..اند.۵ دقيقه بعد از ارسال اين پست، ۲نفر كامنت گذاشتند كه علقه هاي ديني بارزي دارند.كه هرچه تو از دين دور تر و دين از تو دور تر،خشم و اعتراض هم كمتر.هرچه بي دين تر،دانشي تر،روشنفكر تر؛ خوشحال تر و مويد تر.

دوستي زنگ زده بود كه چه ميكني؟ وقتي گفتم سي ان ان رو براي خبرهاي غزه پيگيري ميكنم،چنانكه گويي مرگ كروكوديل همسايه را واگويه كرده‌ام پاسخم داد كه برو بابا ايران خودش هزار برابر از غزه بدتره. و من هنوز شيرفهم نشدم كه بدتر بودن احتمالي وضع ايرانيان رنج‌ديده، چه ربط اخلاقي به كشتار فلسطينيان دارد؟ اين چه منطقي است كه چون ما در رنجيم(در رنجيم؟) رنج ديگران نيز رواست؟ آيا حكومت ما عروسك گردان بخشي از ماجراست؟ آيا اين بايد رنج مضاعف به شرمي باشد يا نفي رنج ديگران و پاسخ خشم‌آلود؟

من از اين "فاجعه" خشمگينم. من از اين " فاجعه " ناراحتم. سردر اين توهمگاه تا مدتي داغ‌ديده غزه خواهد بود. كاش ديگراني نيز باشند كه چنين كنند تا خاطر اخلاق مداران روشنفكر اندكي مكدر شود.